Seminarium reżyserskie 2 WR/R/PR/SemRez2(k)

K_W07 orientuje się w kanonie dramatu polskiego i światowego, począwszy od antyku po współczesne polimorficzne formy scenariuszy oraz w kanonie polskiej i światowej literatury pięknej
K_W10 określa główne kierunki i koncepcje filozoficzne w ich historycznym porządku, szczególnie w zagadnieniach korespondujących z problematyką teatru i dramatu, stanowiących ich myślowe i aksjologiczne zaplecze oraz dostarczających narzędzi do ich rozumienia i analizy
K_W11 wykazuje się znajomością podstawowych metod analizy i interpretacji różnych wytworów kultury właściwych dla wybranych tradycji, teorii lub szkół badawczych w zakresie teatru i dramatu
K_U02 analizować dramat pod względem struktury formalnej, znaczenia, przesłania w kontekście wiedzy o kulturze, historii, psychologii społecznej i psychologii osobowości oraz odnajduje treści aktualne dla współczesnego widza; w nowatorski sposób interpretować tekst, wyrażając własny stosunek do rzeczywistości
K_U03 stosować techniki myślenia twórczego (heurystyczne) w określonych sytuacjach decyzyjnych, jak również wykorzystywać je do rozwoju własnej osobowości artystycznej
K_U04 skonstruować scenariusz, dokonać adaptacji dzieła literackiego, napisać utwór dramatyczny – zgodnie z regułami dramaturgicznymi, przekształcając je na język teatru, filmu, telewizji, radia
K_U06 posługiwać się konwencjami teatralnymi, stylistycznymi i metaforą teatralną w tworzeniu własnych koncepcji, opartych na niezależnej wyobraźni, intuicji i emocjonalności
K_U07 konstruować i realizować oryginalną, indywidualną, czytelną wypowiedź twórczą (przedstawienie teatralne, słuchowisko radiowe, mała forma filmowa i telewizyjna, video-art), zgodną z własną hierarchią wartości i subiektywnym postrzeganiem świata, używając niebanalnej formy; stworzyć własny język teatralny
K_U09 formułować w czytelny sposób i stawiać zadania artystyczne współtwórcom i ekipie technicznej; ocenić poszczególne etapy pracy, aby nadać im zaplanowany kierunek artystyczny
K_U10 zbudować zdarzenie teatralne, pozawerbalną strukturę konfliktu, określić działanie postaci, stosować wiedzę z zakresu konstruowania roli do prawidłowego budowania relacji interpersonalnych i napięć dramatycznych, opowiedzieć historię, używać czytelnych znaków scenicznych
K_U15 precyzyjnie formułować i stawiać zadania aktorskie, posługując się wiedzą na temat prowadzenia aktora i wykorzystywać metody K. Stanisławskiego, M. Czechowa, L. Strasberga, D. Donnellana, J. Grotowskiego i inni w różnych gatunkach i typach teatru
K_K04 przeciwdziałania negatywnym napięciom, jakie wiążą się z tworzeniem teatru, stwarzając współtwórcom poczucie bezpieczeństwa w ich pracy
K_K05 rozstrzygania problemów i prowadzenia negocjacji w sytuacji sprzeczności racji artystycznych, technicznych i finansowych
K_K07 krytycznej oceny odbieranych treści, samooceny oraz konstruktywnej krytyki w stosunku do działań innych osób
K_K08 efektywnego komunikowania się i inicjowania działań w społeczeństwie
K_K09 wypełniania roli społecznej absolwenta uczelni artystycznej

Ocena końcowa składa się z:
1. egzaminu – publicznego pokazu etiudy teatralnej (60%), ocenianego pod kątem: samodzielnej realizacji założenia reżyserskiego i odpowiedzi na zadany temat/problem, budowy dramaturgii, pracy z zespołem aktorskim i formułowania zadań aktorskich, organizacji przestrzeni scenicznej, wykorzystania środków wyrazu teatralnego, indywidualnej ekspresji i oryginalności artystycznej oraz spójności koncepcji;
2. oceny procesu pracy (40%), uwzględniającej zaangażowanie, systematyczność, kreatywność, samodzielność, rozwój warsztatu reżyserskiego, umiejętność współpracy oraz twórczą odpowiedź na uwagi i zadania prowadzącego.
Ocenie podlega również umiejętność podejmowania świadomych decyzji artystycznych, ich uzasadniania oraz twórczego rozwiązywania problemów reżyserskich.

J. Jarzębski, Gra w Gombrowicza, PIW, Warszawa 1982; Z. Łapiński, Ja, Ferdydurke, Wydaw- nictwo Literackie, Kraków 1997; M. Głowiński, Parodia konstruktywna (O Pornografii Gombrowicza), „Twórczość” 1973, nr 1; E. Fiała, Homo transcendens w świecie Gombrowicza, Towarzystwo Naukowe KUL, Lublin 2002
Z. Łapiński, Ślub w kościele ludzkim (O kategoriach interakcyjnych u Gombrowicza), „Twór- czość” 1966, nr 9, s. 93–100; M. Masłowski, „Kościół międzyludzki” w „Ślubie” Witolda Gombrowicza, „Teksty Drugie” 1999, nr 1/2, s. 175–187.
E. Goffman, Frame Analysis. Uwagi końcowe, tłum. Z. Łapiński, „Teksty” 1977, nr 5–6, s. 229–252; E. Goffman, Pierwotne ramy interakcji, tum. M. Ziółkowski, w: Kryzys i schizma, t. 1, E. Mokrzycki (wyb. i red.), PIW, Warszawa 1984, s. 363–387.POLSKA
MARCIN KĘPIŃSKI Uniwersytet Łódzki
GOMBROWICZA GRA Z SYMBOLAMI ANTROPOLOGICZNA PERSPEKTYWA „ŚLUBU”AKADEMIA NAUK KOMITET SOCJOLOGII
INSTYTUT STUDIÓW POLITYCZNYCH
doi: 10.35757/KiS.2005.49.4.4 ISSN 0023-5172
2005, nr 4 ANTROPOLOGIA I SZTUKA