Dramat współczesny WR/R/PO/DrWsp

W dwudziestym wieku język dramatu uległ wielu twórczym kryzysom (P. Szondi, J.-P. Sarrazac) – zakwestionowano jego zdolność do realistycznego przedstawiania sytuacji komunikacyjnej między postaciami przypominającymi charakterem osoby znane z rzeczywistości. Struktura dramatu odchodziła od wyznaczników gatunkowych, a z czasem wzorcową postawą dramatopisarską stawało się wręcz jej dostosowywanie, za każdym razem na nowo, do konkretnej historii czy problemu. To odejście od form dramatycznych przyczyniło się między innymi do zatarcia – widocznych już na poziomie edytorskim – różnic między utworem dramatycznym a innymi rodzajami literackimi. I choć trudno wskazać kierunek inspiracji, to nie sposób nie zauważyć, że także praktyka teatralna coraz dowolniej traktowała swoje związki z realistyczną sytuacją komunikacyjną, każąc aktorom interpretować teksty coraz mniej przypominające dramaty z akcją, fabułą, charakterami itd.