Doktryny teatralne III WR/R/DokTeatr3

Osoba kończąca kurs nabywa kompetencji w obrębie następujących celów ogólnych:

Wiedza
K_W02 – interpretuje filozoficzne przesłanki dla historycznie i paradygmatycznie odrębnych koncepcji starożytnego, nowożytnego i współczesnego dramatu europejskiego oraz europejskich zjawisk teatralnych, odczytuje i identyfikuje toposy oraz transformacje tradycyjnych form lub motywów we współczesnych inscenizacjach
K_W04 – orientuje się w europejskich i światowych teoriach poświęconych metodom pracy z aktorem.
K_W08 – orientuje się w głównych nurtach, tendencjach, stylach i teoriach poszczególnych dyscyplin sztuki w ich historycznym porządku i dostrzega ich ścisłe powiązanie z teatrem.
K_W09 – wykazuje się uporządkowaną wiedzą ogólną z zakresu historii i teorii literatury, historii teatru, historii powszechnej, antropologii kultury, historii obyczaju, psychologii – co pozwala rozpoznawać i rozumieć fenomeny kultury symbolicznej, artystycznej, literackiej oraz posługiwać się podstawowymi kategoriami i metodami w analizie zjawisk teatralnych.
K_W10 – określa główne kierunki i koncepcje filozoficzne w ich historycznym porządku, szczególnie w zagadnieniach korespondujących z problematyką teatru i dramatu, stanowiących ich myślowe i aksjologiczne zaplecze oraz dostarczających narzędzi do ich rozumienia i analizy.

Umiejętności
K_U01 – potrafi analizować, oceniać, selekcjonować i wykorzystywać informacje oraz wiedzę pochodzące z różnych źródeł, aby doskonalić i rozwijać osobowość artystyczną do tworzenia własnych koncepcji artystycznych
K_U15 – potrafi precyzyjnie formułować i stawiać zadania aktorskie, posługując się wiedzą na temat prowadzenia aktora i wykorzystywać metody K. Stanisławskiego, M. Czechowa, L. Strasberga, D. Donnellana, J. Grotowskiego w różnych gatunkach i typach teatru

Kompetencje personalne i społeczne
K_K01 – jest gotowa do uczenia się przez całe życie, inspirowania i organizowania procesu uczenia się innych osób.
K_K07 – jest gotowa do krytycznej oceny odbieranych treści, samooceny oraz konstruktywnej krytyki w stosunku do działań innych osób.
K_K08 – jest gotowa do efektywnego komunikowania się i inicjowania działań w społeczeństwie.

Dopuszczalne są 2 nieusprawiedliwione nieobecności na zajęciach w semestrze (zgodnie z regulaminem studiów).

Warunkiem zaliczenia zajęć III semestru kursu jest uczestnictwo w zajęciach. Potem następuje egzamin ustny, obejmujący materiał II semestru w zakresie lektur 6–12b oraz całość zagadnień III semestru kursu.

Podobnie jak w czasie podsumowującego pierwszą połowę kursu kolokwium, na egzaminie ocenia się znajomość omawianych teks†ów źródłowych, jak również świadomość i zrozumienie ich kontekstu kulturowego i istotnych poruszanych w nich zagadnień. Korzystnie wpływa na ocenę aktywność podczas zajęć.

III semestr kursu

W nawiasie klamrowym {} podano pozycje uzupełniające, nieobowiązkowe.

1. Ekspresjonizm w teatrze europejskim, PIW, Warszawa 1983. Tu: Denis Bablet, Ekspresjonizm na scenie; Aneks – teksty Hasenclevera, Kaisera, Kornfelda i Golla, dostępne też w: Ekspresjonizm w teatrze niemieckim, Gdańsk 2009.

1a. Konstanty Puzyna, Ekspresjonizm i Hasenclever, w: Puzyna, „Szkoła drama-turgów” i inne szkice, Wrocław 1993.

2. Erwin Piscator, Teatr polityczny, Warszawa 1983. Tu zwłaszcza: Dramat dokumentalny, Powstanie i budowa Sceny Piscatora.

2a. Oskar Schlemmer, Eksperymentalna scena Bauhausu, Gdańsk 2010. Tu zwłaszcza: Człowiek i sztuczna figura, Nowy budynek sceniczny, scena, Nowe formy sceny, Elementy sceniczne.

3. Bertolt Brecht, Krótki opis nowej techniki sztuki aktorskiej mającej na celu wywołanie efektu obcości, „Dialog” 1959, nr 7. Przedruk w: Teatr w kulturze. Zagadnienia i wybór tekstów, red. Wojciech Dudzik i Leszek Kolankiewicz, Warszawa 1991. Małe organon dla teatru, „Pamiętnik Teatralny” 1955, z. 1.

{Doradzam lekturę – a przynajmniej przejrzenie – książki Brechta Wartość mosiądzu, Warszawa 1975.}

4. Max Scheler, O zjawisku tragiczności, kilka wydań.

5. Antonin Artaud, Teatr i jego sobowtór w: Artaud, Teatr i jego sobowtór, Warszawa 1978.

5a. {Leszek Kolankiewicz, Święty Artaud, PIW, Warszawa 1988. Tu rozdział piąty: Dżuma, okrucieństwo, metafizyka.}

6. Jacques Derrida, Teatr okrucieństwa i zamknięcie przedstawienia, w: Pismo i różnica, Warszawa 2004.

7. Stanisław Ignacy Witkiewicz, Teoria czystej formy i Czysta forma w tea¬trze, kilka wydań.

8. Jerzy Grotowski, Ku teatrowi ubogiemu, Wrocław 2007; Odpowiedź Sta-nisławskiemu, Takim, jakim się jest, cały, Świę¬to – dzień, który jest święty, Jak żyć by można, Świat powinien być mie¬jscem prawdy, Działanie jest dosłowne, Wędrowanie za Teatrem Źródeł, Teatr Źródeł, Performer, Od zespołu teatralnego do sztuki jako wehikułu, w: Teksty zebrane, Warszawa 2012.

9. Eugenio Barba, Sekretna sztuka aktora, Wrocław 2005, części: „Wprowadzenie”, s.6-21, „Eurazjatycki teatr”, s. 84-94, „Preekspresywność”, s. 166-185.

10–11. Tadeusz Kantor, Teatr Śmierci, ostatnio w: Tadeusz Kantor Pisma, t. II, Kraków 2004.

10–11a. Elinor Fuchs, Śmierć postaci scenicznej, „Dialog” 1989, nr 11-12.

10–11b. Hans-Thiess Lehmann, Teatr postdramatyczny, Kraków 2004. Części: Panorama teatru postdramatycznego, Performance, Tekst-przestrzeń-czas, Ciało, Media.

10–11c. Heiner Goebbels, Estetyka nieobecności, w: Przeciw Gesamtkunstwerk, Kraków 2015.

12–13. Marvin Carlson, Teatr i performance: zmienne paradygmaty, zmienna praktyka, „Didaskalia” 2000 nr 37-38. Wstęp. Czym jest performans?, w: Performans, Warszawa 2007.

12–13a. Richard Schechner, Dżajaganesz i awangarda, w: Schechner Przyszłość rytuału, Warszawa 2000. Co to jest performans, w: Performatyka: Wstęp, Wrocław 2006. {Zmierzch i upadek (amerykańskiej) awangardy, „Dialog” 1983 nr 2.}