Teatr i kultura włoska WOT/L/TrWlos
Zajęcia będą poświęcone XX i XXI-wiecznej kulturze Włoch i jej przeobrażeniom na tle społeczno-politycznym. Przyjrzymy się głównym włoskim ruchom artystycznym tego okresu (futuryzm, neorealizm, arte povera) i ich związkom z teatrem, twórczości wybranych włoskich reżyserów/ek oraz modelowi organizacji współczesnego życia teatralnego we Włoszech. Na zajęciach omawiane będą zarówno wybrane przedstawienia, jak i filmy oraz dzieła sztuk wizualnych.
Najważniejsze zagadnienia:
1. Futuryzm – założenia i strategie działania; performatywny charakter awangardowej rewolucji. Kobiety futurystki. Zwiazki z faszyzmem.
2. Teatralność faszyzmu –postacie Gabriele'a d’Annunzia i Mussoliniego. Przedstawienie Mussoliniego we włoskim teatrze. Rozliczenia z faszyzmem w II połowie XX wieku i w wieku XXI..
4. Neorealizm – panorama powojennych zniszczeń, próba ideologicznej odbudowy kraju, mit włoskiego ruchu oporu, rozrachunki z faszyzmem: Roberto Rossellini
5. Narodziny włoskiego teatru publicznego - Giorgio Strehler i Piccolo Teatro di Milano
6. Włoska neoawangarda teatralna: rzymskie piwnice,, kształtowanie się teatru poszukującego (teatro di ricerca) , tworczość Carmelo Bene,
7. Kino lat 60.: Słodkie życie Federica Felliniego i współczesne nawiązania: Wielkie piękno Paola Sorrentino; spaghetti western.
8. Arte povera: historia nazwy, założenia, główne dzieła, związki z teatrem, dziedzictwo
9. Pier Paolo Pasolini: intelektualista i reżyser. Manifest teatralny i tragedie. Kontekst społeczno-polityczny lat 70.: lata ołowiu.
10. Postać Oriany Fallaci. Listy do Pasoliniego.
11. Dario Fo – inna wizja teatru politycznego. Reinterpretacja tradycji komedii dell’arte. Misterio buffo.
12. Twórczość Romea Castellucciego i Boska komedia Dantego
13. Model organizacji teatru we Włoszech
Koordynatorzy przedmiotu
Efekty uczenia się
Wiedza
student po zakończeniu kursu powinien:
1 Mieć podstawową wiedzę na temat linii rozwojowych w historii włoskiego teatru XX i XXI wieku, najważniejszych włoskich reżyserów.ek i modelu organizacyjnego włoskiego teatru K_WOTL_W10
2 Znać i rozumieć powiązanie historii włoskiego teatru z przeobrażeniami społeczno-politycznymi Włoch XX i XXI wieku .K_WOTL_W07
3 znać i rozumieć ścisłe powiązanie teatru z innymi rodzajami sztuk (literatura, sztuki plastyczne, film) K_WOTL_W06
Umiejętności student po zakończeniu kursu powinien:
1 Wymienić i scharakteryzować twórczość kluczowych reżyserów.ek włoskich XX i XXI wieku oraz główne XX-wieczne ruchy teatralne/artystyczne we Włoszech K_WOTL_U01
2 Potrafić brać udział w debacie i uzasadniać związki między różnymi dyscyplinami sztuki (teatr, sztuki wizualne, film) K_WOTL_U02
3 Potrafić brać udział w debacie, wpisując włoskie zjawiska artystczne w kontekst społeczno-polityczny i uzasadniając związki między teatrem i zjawiskami historyczno-społęczno-politycznymi K_WOTL_U02
Kompetencje personalne i społeczne
student po zakończeniu kursu :
1 jest gotów do zbierania, analizowania, interpretowania i łączenia informacji z różnych dziedzin współczesnej kultury. K_WOTL_K05
2 jest otwarty na poszerzanie zakresu swojej wiedzy językowo-kulturowej K_WOTL_K06
3potrafi dbać o umotywowane argumenty zawarte we własnej opinii K_WOTM_K02
Kryteria oceniania
1.Referat i aktywność na zajęciach 10%
2. Egzamin końcowy (90%)
Literatura
Podstawowa (dramaty i wybrane rozdziały książek):
1. Carolyn Christov-Bakargiev, Arte Povera, Phaidon Press, London 1999. (przedruk manifestu Germano Celanta z 1969 roku)
2. Dario Fo, Misterio buffo, przeł. Józef Waczków (egz. w bibliotece Akademii Teatralnej),
3. Monika Gurgul, Historia teatru i dramatu włoskiego od XIX do XXI wieku. T.2, Universitas, Kraków 2008.
4. Monika Gurgul, Teatr Daria Fo, Universitas, Kraków 1997.
5. Tomasz Kireńczuk, Od sztuki w działaniu do działania w sztuce. Filippo Tommaso Marinetti i teatr włoskich futurystów, Księgarnia Akademicka, Kraków 2008.
6. Pier Paolo Pasolini, Manifest o nowy teatr, w: Eleonora Udalska (red.), O dramacie. Od Sartre’a do Mrożka: poetyki, manifesty, komentarze, Znak, Warszawa 1997.
7. Pier Paolo Pasolini, Calderon, w: tegoż, Pilades. Calderon, Kraków 2007.
8. Oriana Fallaci, Marksista w Nowym Jorku, w: tejże, Pasolini. Niewygodny człowiek, Świat książki, Warszawa 2018.
9. Dorota Semenowicz, Wyjść poza formy. Teatr Carmela Benego, „Didaskalia” 2017 nr 138.
10. Dorota Semenowicz, To nie jest obraz. Teatr Romea Castellucciego i Societas Raffaelo Sanzio, Ha!Art, Kraków 2013.
11. blok poświęcony Dario Fo w: "Didaskalia" 1997 nr 22.
Uzupełniająca:
1. Germano Celant, Arte Povera: History and Stories, Electa, Milan 2011.
2. Oriana Fallaci, Wywiady z władzą, Świat książki, Warszawa 2012 (Prolog i rozdział 1).
3.. Dario Fo, Trzy zbiry: farsa w stylu komedii dell'arte, „Dialog” 1998 nr 6.
4.. Józef Andrzej Gierowski, Historia Włoch, Ossolineum, Wrocław 2003.
5. Tadeusz Miczka, Kino włoskie, Wydawnictwo Słowo/obraz terytoria, Gdańsk 2009.
6. Monika Gurgul, O teatrze i dramacie włoskiego futuryzmu, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2009.