Teatr po 1945 r. / Polska 1 WOT/L/T45PL-Z
Przedmiot stanowi ogniwo w cyklu zajęć poświęconych historii teatru i obejmuje swoją problematyką teatr polski w okresie po roku 1945. Ze względu na specyfikę epoki, zadaniem jest nie tylko omówienie zjawisk artystycznych, ale także przedstawienie ich w kontekście politycznym, w jakim funkcjonowało powojenne życie teatralne. Jako że sytuacja teatru w pierwszych latach po wojnie ma swoją genezę w latach wcześniejszych, zajęcia obejmują swoim zasięgiem także drugą dekadę dwudziestolecia międzywojennego oraz życie teatralne w czasie II wojny światowej. W zależności od potrzeb, raz przeważa ujęcie problemowe, a raz chronologiczne.
Zajęcia mają formę wykładu z wykorzystaniem materiałów audiowizualnych.
Zajęcia ułożone są w bloki tematyczne:
Teatr czasu wojny:
Teatr Rapsodyczny Mieczysława Kotlarczyka;
Niezależny Teatr Podziemny Tadeusza Kantora;
Leon Schiller u sióstr w Henrykowie.
Powojenne losy wielkich inscenizatorów międzywojnia:
Leon Schiller i sprawa „Dziadów” (1948r.);
Wilama Horzycy ostatnia dyrekcja w Teatrze Narodowym.
„Sezony błędów i wypaczeń” – socrealizm w teatrze:
Pierwsza dyrekcja Kazimierza Dejmka w Teatrze Nowym
w Łodzi.
Czasy „odwilży” i teatr „polskiego października”.
Najważniejsze teatry przełomu lat 50. i 60.:
Erwina Axera Teatr Współczesny;
Krystyny Skuszanki i Jerzego Krasowskiego Teatr Ludowy
w Nowej Hucie;
Pierwsze sezony Teatru Domu Wojska Polskiego / T.
Dramatycznego w Warszawie.
Jerzy Grotowski:
Dialektyka ośmieszenia i apoteozy – Jerzego Grotowskiego
okres przedstawień (1957–1969);
Jerzego Grotowskiego „wyjście z teatru” (1969–1999).
Sprawa „Dziadów” Adama Mickiewicza w reżyserii Kazimierza
Dejmka.
Adama Hanuszkiewicza Teatr Narodowy (1968–1982).
Reżyserzy „złotego okresu” Starego Teatru w Krakowie:
Jerzy Jarocki;
Konrad Swinarski;
Andrzej Wajda.
Jeden z „młodych zdolnych”:
Jerzy Grzegorzewski.
„Komedianci” – bojkot / protest aktorów w stanie wojennym.
„Sobowtóry i utopie” Krystiana Lupy.
„Młodsi zdolniejsi” / „ojcobójcy” / przewrót styczniowy:
Anna Augustynowicz i Piotr Cieplak;
Grzegorz Jarzyna i Krzysztof Warlikowski.
Koordynatorzy przedmiotu
Efekty uczenia się
kategoria "Wiedza":
osoba zna i rozumie zagadnienia związane z powojenną historią teatru polskiego / K_WOTL_W01
osoba zna i rozumie podstawowe linie i tendencje rozwojowe w historii teatru polskiego, widząc jego korzenie w dwudziestoleciu i kontynuacje w teatrze współczesnym / K_WOTL_W10
kategoria "Umiejętności":
osoba potrafi wykorzystywać posiadaną wiedzę z historii teatru polskiego po 1945 roku przez właściwy dobór źródeł i umiejętność krytycznej analizy informacji z nich pochodzących / K_WOTL_U03
kategoria "Kompetencje społeczne":
osoba jest gotowa do podejmowania samodzielnych prac, wykazując się umiejętnością zbierania, analizowania i interpretowania informacji dotyczących powojennej historii teatru polskiego / K_WOTL_K05
Kryteria oceniania
Zgodnie z § 28 pkt. 4 Regulaminu studiów osoba studiująca ma prawo do dwóch nieusprawiedliwionych nieobecności na zajęciach w ciągu semestru.
Zaliczenie końcowe odbywa się dwustopniowo: w formie pracy pisemnej związanej z wybranym utworem dramatycznym oraz w formie rozmowy (tzw. egzamin ustny) na temat materiału omówionego w czasie zajęć.
Literatura
„Mały słownik teatru polskiego 1944–1964”, oprac. Stanisław Marczak-Oborski [i in.], „Pamiętnik Teatralny" 1965, z. 3–4
Kazimierz Braun, „Teatr polski (1939–1989). Obszary wolności – obszary zniewolenia”, Warszawa 1994
Marta Fik, „Trzydzieści pięć sezonów. Teatry dramatyczne w Polsce w latach 1944–1979”, Warszawa 1981
Joanna Godlewska, Najnowsza historia teatru polskiego – wprowadzenie, Wrocław 1999
Joanna Krakowska, „PRL. Przedstawienia”, Warszawa 2016
Janusz Majcherek, Tomasz Mościcki, „Kryptonim Dziady. Teatr Narodowy 1967–1968, Warszawa 2017
Stanisław Marczak-Oborski, „Teatr czasu wojny. Polskie życie teatralne w latach II wojny światowej (1939–1945)”, Warszawa 1967
Stanisław Marczak-Oborski, Barbara Król-Kaczorowska, „Teatr polski w latach 1918-1965”, Warszawa 1985
Zbigniew Raszewski, „Krótka historia teatru polskiego”, Warszawa 1990