Doktryny teatralne 1 WOT/L/ArtTeorT1
Zakres tematyczny całego kursu:
1. Podstawowe zagadnienia i aporie związane ze zjawiskiem teatru.
2. Teatr a religia.
3. Rozwój myśli teatralnej w powiązaniu z zżyciem teatralnym epok średniowiecza i renesansu.
4. Zjawisko klasycyzmu w jego wydaniu XVII i XVIII-wiecznym.
5. Myśl teatralna oświecenia.
6. Myśl teatralna romantyzmu.
7. Doktryna realizmu w teatrze.
8. Myśl teatralna Wielkiej Reformy.
9. Spór o „rytualne korzenie teatru”
10. Idee teatru ludowego.
11. Doktryny teatralne europejskiej awangardy i neoawangardy.
12. Kryzys podstawowych kategorii teoretycznych związanych z teatrem, jak i samego jego pojęcia, na przełomie XX i XXI wieku.
13. Performatyka.
W pierwszym semestrze kursu tematyka zajęć obejmuje punkty 1–5.
Koordynatorzy przedmiotu
Efekty kształcenia
Osoba kończąca kurs poszerza kompetencje w obrębie następujacych celów ogólnych kształcenia:
(Wiedza) …zna i rozumie:
K_WOTL_W03 – wybrane zagadnienia szczegółowe z zakresu nauki związane z historią doktryn teatralnych, teatralnych teorii dramatu, historią teatru współczesnego i najnowszego.
K_WOTL_W07 – powiązanie wiedzy o teatrze z innymi dyscyplinami w obrębie nauk humanistycznych i społecznych (historia, filozofia, historia idei) i ma podstawową, niezbędną wiedzę na ich temat.
K_WOTL_W10 – podstawowe linie i tendencje rozwojowe w historii teatru i teatrze współczesnym, style i związane z nimi tradycje twórcze i odtwórcze
(Umiejętności) …potrafi:
K_WOTL_U02 – komunikować się z otoczeniem – ze środowisk naukowych i twórczych – brać udział w debacie i odpowiednio uzasadniać przyjmowane przez siebie stanowiska
K_WOTL_U04 – wykorzystywać posiadaną wiedzę z zakresu wiedzy o teatrze przez właściwy dobór narzędzi metodologicznych i zastosowanie technik informacyjno-komunikacyjnych.
K_WOTL_U07 – wykorzystać zdobytą wiedzę o teatrze w samodzielnym rozwoju.
(Kompetencje personalne i społeczne) …jest gotowa:
K_WOTL_K02 – do krytycznej oceny własnej wiedzy, posługiwania się nią w rozwiązywaniu problemów poznawczych i praktycznych oraz zasięgania opinii ekspertów w przypadku trudności z samodzielnym rozwiązaniem problemu.
K_WOTL_K05 – do podejmowania samodzielnych prac, wykazując się umiejętnością zbierania, analizowania i interpretowania informacji, rozwijania idei i formułowania argumentacji oraz umiejętnością organizacji pracy.
Kryteria oceniania
Dopuszczalne są 2 nieusprawiedliwione nieobecności na zajęciach w semestrze (zgodnie z regulaminem studiów).
Warunkiem zaliczenia I semestru kursu jest uczestnictwo w zajęciach.
Literatura
I semestr kursu
W nawiasie klamrowym {} podano pozycje uzupełniające, nieobowiązkowe.
1-2. Arystoteles, Poetyka, najlepiej przekład Henryka Podbielskiego, kilka wydań.
1-2a. {Kwintus Horacjusz Flakkus, Sztuka poetycka, w: Dzieła wszystkie, Warszawa 2000, t. II.}
3-4. Tertulian, O widowiskach, w: Tertulian, Wybór pism, Warszawa 1970.
3-4a. Św. Augustyn, Wyznania, ks. III, rozdz. 1-2. (Najlepiej przekład Zygmunta Kubiaka, kilka wydań). O Państwie Bożym, Warszawa 1977 albo Kęty 1997. Ks. II, rozdz. 8-9.
3-4b. Aleksander Panczenko, Staroruskie szaleństwo Chrystusowe jako widowisko, w: Semiotyka dziejów Rosji, Łódź 1993.
5. Władysław Tatarkiewicz, Teatryka, siódma sztuka, w: Tatarkiewicz, Droga przez estetykę, Warszawa 1972.
5a. {Andrzej Kruczyński, Średniowiecze o komedii, Krąg, Warszawa 1988.}
6. Leone di Somi, Dialogi, w: Allardyce Nicoll, Dzieje teatru, Warszawa 1959.
6a. {Monika Surma-Gawłowska, Komedia dell’arte, Universitas, Kraków 2015, Część Trzecia.}
7. Pier Jacopo Martella, O regułach rządzących w melodramma i Benedetto Marcello Teatr modny w: Anna Szweykowska, Wenecki teatr modny, Warszawa 1981.
8. Rachmiel Brandwajn, Corneille i jego „Cyd”, Warszawa 1968. Tu rozdział Corneille – teoretyk, (s.146-167) i jedna z Trzech rozpraw Corneille'a.
8a. Philippe Van Thiegem, Główne doktryny literackie we Francji, Warszawa 1971. Tu zwłaszcza: część pierwsza, rozdz. IV-VII (s. 37-75); część druga, rozdz. V (s. 138-152); część trzecia, rozdz. III (s.193-214).
8b. {Jean Chapelain, Jules Pilet de La Mesnardiere, François Hédelin d’Aubignac, Trzy poetyki z czasów Richelieu. Francuski klasycyzm o dramacie, Gdańsk 2010.}
9. David Hume, O tragedii, w: Hume, Eseje z dziedziny moral¬ności i lite¬ratu¬ry, Warszawa 1955.
10. Jean Jacques Rousseau, List do d'Alemberta o widowiskach, w: Rous¬seau, Umowa społe¬czna..., Warsza¬wa 1966.
11. Denis Diderot, Paradoks o aktorze, O poezji dramatycznej, w: Diderot, Pisma estetycznoteatralne, Gdańsk 2008. Obydwa teksty dostępne i w starszych wydaniach.
11a. Louis-Sébastien Mercier, O teatrze, czyli nowa próba sztuki dramatycznej, w: Teorie dramatyczne francuskiego Oświecenia, opr. Ewa Rzadkow¬ska, Wrocław 1958.
11b. {Antoine François Riccoboni Sztuka teatru, Gdańsk 2005.}
12. Johann Wolfgang Goethe, wybór pism, a zwłaszcza: fragmenty Wilhelma Meistra, Wskazówki dla aktorów, Bez końca o Szekspirze, w: Goethe i Schiller o dramacie i teatrze, tłum. i opr. Olga Dobijanka, Wrocław 1959.
{Gotthold Ephraim Lessing, Dramaturgia hamburska, Wrocław 1956.}
13. Friedrich Schiller, wybór pism, a zwłaszcza Teatr jako instytucja moralna, w: Goethe i Schiller o dramacie i teatrze, tłum. i opr. Olga Dobijanka, Wrocław 1959.